ถ้ากูบอกว่ากูหล่อแล้วพวกมึงจะเชื่อมั้ย เกิดกูไปเอารูปนักร้องเกาหลีเหนือที่แม่งไม่ดังแล้วมาบอกว่าเป็นกู ยังงี้ฉิบหายเลยนะ

กูก็เหมือนคนทั่วไป..ไม่มีอะไรแปลกแตกต่าง
ชอบกัญชามากกว่าข้าว และชอบเหล้ามากกว่าน้ำ
รักแมนยูมากกว่าทีมชาติไทย และเกลียดนักการเมืองมากกว่าเหี้ย

ชอบดื่มแต่ชอบเอาสังคมมาอ้าง
ชอบอ่านหนังสือแต่ชอบแต่เรื่องสั้นๆ
ชอบเพลงลูกทุ่งแต่ใครถามต้องกระแดะบอกว่าแจ๊ส

“เดียวดายใต้เงาจันทร์”
เรื่องที่ตลกเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นเป็นประจำในชีวิตผมคือเรื่องของทักทาย หลายครั้งที่ผมจำคนที่เข้ามาทักไม่ได้ และหลายครั้งที่คนจำผมที่เข้าไปทักทายไม่ได้ หลายครั้งต่อหลายครั้งนั้นทำให้ระบบความทรงจำของผมเลือกที่จะจำ ไม่แปลกนักหากแม้นผมจะเจอคนแปลกหน้าและคราที่คนแปลกหน้านั้นแนะนำตัวผมจะทำเป็นฟังแท้จริงแล้วหูผมปิดสนิท เพราะผมเชื่อว่าอีกไม่นานเราก็จะไม่ได้เจอกันอีกและถึงเจอกันอีกก็อาจจะไม่ได้ทักกันเหมือนวันที่เจอครั้งแรก อารมณ์ของคนไม่ใช่ขึ้นอยู่ในแต่ละวัน...ยิ่งเวลาผ่านไป นับวันการเปลี่ยนแปลงของอารมณ์ก็คล้ายย่อยกลายเป็นหน่วยที่เล็กลงกว่านั้น บางทีอารมณ์ผู้คนอาจเปลี่ยนแปลงได้ในทุกนาทีในพอศอนี้

“เราไม่จำเป็นต้องแนะนำตัวก็ได้ เพราะถึงอย่างไรเราก็ลืมมันในอีกไม่ช้า”ผมมักจะกล่าวคำนี้เสมอในคราที่เจอผู้คนใหม่ๆในช่วงนี้ ผมตัดบทสนทนา..ผมตัดเรื่องที่ผู้คนถือคิดว่าเป็นเรื่องมารยาท ผมไม่อยากรู้เรื่องใครและก็ไม่อยากให้ใครมารู้เรื่องผม ผมไม่อยากรู้ว่าใครคนนั้นมีพ่อเป็นโคตรเศรษฐีหรือใครคนนั้นมีแม่เป็นนักการเมือง เช่นนั้นเพราะว่าหากแม้คนผู้นั้นทำให้ผมสนใจในบางสิ่ง หรือแม้คนผู้นั้นสนใจอยากจะบอกสิ่งบางสิ่งนั้น อาจเป็นว่าบทสนทนาจะนำพาไปเอง...มิใช่เราต้องบอกเรื่องทุกเรื่องให้กับคนทุกคนที่สนทนาด้วย หรือถามสิ่งทุกสิ่งที่เราอยากรู้ เช่นนั้นผมคิดว่านี่คือสิ่งที่เหนือกว่าเรื่องมารยาท...เหนือยิ่งกว่าเรื่องแนะนำตัวที่มนุษย์ชอบถือกัน ผมคิดเช่นนั้น

“คนจะจำเพราะว่ามีสิ่งที่ทำให้ควรจดจำ”...บางครั้งเราจำได้ว่าคนๆนี้ใส่น้ำตาลสองช้อนและไม่ใส่น้ำปลา คนๆนี้ดื่มเหล้าไม่ผสมโซดา บางครั้งที่เราจำได้นั้นเพราะว่าเราจำได้ เรารู้สิ่งเหล่านั้นได้โดยใช้ความรู้สึก เราใช้สมองของเราครุ่นคิดและศึกษาคาดเดา และสนใจในสิ่งนั้นๆ บางอย่างเรารู้แม้กระทั่งเจ้าตัวไม่ได้บอก บางสิ่งนั้นๆเรารู้ได้โดยจดจำในสิ่งที่เราสนใจ และในบางครั้งนั้นเรารู้บางสิ่งบางอย่างที่ตัวบุคคลนั้นไม่รู้ “เธอคงไม่ชอบหนังเรื่องนี้” “เธอคงไม่ชอบฟังเพลงๆนี้” ทั้งนี้ทั้งนั้นมิใช่เพราะคนเหล่านั้นบอก...หากเป็นเพราะว่าเราเองสามารถจับจังหวะการเต้นของหัวใจคนๆนั้นได้

บางครั้งเราก็สามารถจดจำอะไรบางอย่างได้มากกว่าชื่อของคนๆนั้น...และบางอย่างที่เราจดจำได้นั้นมันมีค่ามากกว่าชื่อของคนๆนั้นมากมายมหาศาล

คืนหนึ่งผมคิดถึงงานดีๆ งานเขียนดีๆชิ้นหนึ่ง งานที่แม้เราได้อ่านตัวอักษรเหล่านั้นแล้วมันต้องซึมซาบเข้าไปในเนื้อตัวอักษรนั้น งานที่เราเอามีดไปกรีดที่ตัวอักษรนั้นมันจะต้องมีเลือดไหลออกมา งานที่เราจะโกรธหากแม้นเพื่อนเอาไปอ่านโดยไม่ขออนุญาตเราก่อน งานที่เราต้องคิดถึงการห่อปกดีๆเพื่อรักษามันให้อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด งานที่เราชวนเราให้เข้าไปนั่งอยู่เคียงข้างคนเขียนได้ เช่นคนเขียนผู้นั้นนั่งอยู่ในฉากที่มีความเศร้า...เรานั่งอยู่ในฉากนั้นเคียงข้างผู้เขียน หากแม้นมีน้ำตาตกลงบนพื้นแล้วกระเซ็น เราอาจโดยละอองของน้ำตาที่ตกลงบนพื้นนั้นได้ เช่นคนเขียนผู้นั้นนั่งอยู่ที่บนยอดเขาเพื่อบรรยายฉากของท้องฟ้า...เรานั่งอยู่เคียงข้างเขาที่คอยชี้ท้องฟ้าให้เราเห็น ตัวอักษรนี้ที่ฉันบรรยายเมฆก้อนนี้ ตัวอักษรนี้ที่ฉันบรรยายนกกลุ่มนั้น งานเขียนดีๆสำหรับผมเป็นเช่นนี้...เราอาจจะจำอะไรไม่ได้สักประโยค แต่เราจับความรู้สึกนั้นได้ ทุกอย่างจะซึมซาบเข้าไปในหัวใจ เราอาจจำไม่ได้ว่าหนังสือเล่มนั้นมีกี่หน้า เราอาจจำไม่ได้ว่าตัวพระในนั้นชื่อว่าอะไร เราอาจลืมเลือนแม้กระทั่งชื่อคนทุกคนในเนื้อเรื่อง...แต่เราจะยิ้มหรือรู้สึกทุกครั้งเมื่อเราได้เห็นแค่หน้าปกหรือได้ยินคำกล่าวถึงงานชิ้นนั้น

“เดียวดายใต้เงาจันทร์”...ฉบับพิมพ์ครั้งแรกปีพอศอ2519 งานเขียนของ “โกวเล้ง”

แสงไฟจากปลายบุหรี่สว่างบ้างหรี่บ้างตามจังหวะการสูบบุหรี่ของผม ควันยังคงล่องลอยมิว่าแสงจะสว่างมากหรือน้อย มันจะหายจากไปก็ต่อเมื่อไฟมอด คลื่นทะเลในยามค่ำคืนโถมเข้าหาฝั่งแบบเจียมตัว มันเข้าหาฝั่งพร้อมกับลมหนาวที่เย็นเยือก งานชิ้นหนึ่งพลันสะดุดใจใครคนหนึ่งทั้งที่เวลาผ่านมาเนิ่นนานแล้ว ควันจากบุหรี่ไม่อ่อนข้อ คลื่นจากทะเลไม่อ่อนข้อ เรื่องเล่าจากคนๆนั้นก็ไม่อ่อนข้อ

น่าแปลก!!...ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นเรื่องแต่งแต่ก็อดหวั่นไหวไม่ได้

...................................

หนังสือตัวเอง